Nog altijd ruik ik de geur van het kantoor van mijn opa, ruim honderd jaar geleden de grondlegger van ons architectengeslacht. Zoals vijf van zijn zoons in zijn voetsporen traden, ben ik in die van mijn vader gestapt. En zo is het bureau geëvolueerd van "Architectenbureau Elemans" naar "De Witte Oss".

​

Als architect heb je uiteraard oog voor de esthetische kwaliteiten van een ontwerp. Je wilt altijd iets moois, iets onderscheidends  neerzetten, waar vooral je opdrachtgever trots op is. Maar minstens even belangrijk, zo ontdekte ik al snel, is wat je ontwerp met zijn gebruikers doet. Die willen gewoon een fijn huis of een fijn gebouw, waaruit ze eigenlijk nooit meer weg willen.

​

Vandaar, ook mijn passie voor het binnenklimaat. Daarin is contact met buiten en frisse lucht belangrijk maar toch bovenal de weldaad van daglicht.

​

Omdat ik graag nog een aantal mensen blij maak met dat inzicht - en ik eerlijk gezegd het ontwerpen niet kan laten – heb ik na mijn pensionering een nieuwe start gemaakt, als daglichtarchitect.